In 2003 verkeerde Lancia in een lastige situatie. Het merk had twee jaar eerder weliswaar zijn vlaggenschip, de Thesis-sedan, gelanceerd, maar het radicale design en de poging om in een meer premium segment te stappen, sloegen niet aan bij kopers.
De Ypsilon verkocht nauwelijks buiten Italië, de Lybra werd snel ouder en verkocht slecht, en de Phedra was eigenlijk niet meer dan een omgebadgeerde Fiat Ulysse. Het leek erop dat het merk ten onder ging, maar op de Frankfurt Motor Show van 2003 verscheen een sprankje hoop – een klein concept genaamd de Lancia Fulvia.
Voor elke liefhebber van Europese auto’s roept deze naam direct herinneringen op. Voor wie het niet weet: de Fulvia was een echte legende. In 1963 introduceerde Lancia de praktische Fulvia-sedan, en twee jaar later verscheen de coupé die het publiek volledig in vervoering bracht.
Het model had een ongebruikelijke smalhoek-V4-motor en een ongelooflijk fraaie carrosserie, ontworpen door Piero Castagnero. De wielbasis was bijna 15 centimeter korter dan die van de sedan, en de auto zelf was een van de elegantste coupés van zijn tijd.
Maar de Fulvia werd om meer dan alleen zijn design beroemd. Hij was buitengewoon succesvol in de rallysport. Het model won het Italiaanse rallykampioenschap in 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1971, 1972 en 1973, pakte in 1972 het International Championship for Manufacturers en won de Europese rallytitels in 1969 en 1973. Bovendien legde de Fulvia de basis voor latere Lancia-legenden als de Stratos, 037, Delta S4 en Delta Integrale.
In 2003 was de retro-trend in volle gang. Volkswagen verkocht al de New Beetle, BMW had de Mini nieuw leven ingeblazen en Jaguar had de S-Type uitgebracht. Lancia besloot de publieke reactie te peilen op een moderne interpretatie van de Fulvia – met indrukwekkend resultaat.
De ontwerpers Flavio Manzoni en Alberto Dilillo slaagden erin het uiterlijk van de klassieke Fulvia Coupé over te brengen naar hedendaagse techniek, terwijl alle charme van het origineel behouden bleef. Strakke flanken, prachtige achterlichten en perfecte proporties maakten het concept buitengewoon charismatisch.
Ook het interieur was uitstekend. Donkerbruin leer, hout met een gestreept patroon en metalen bedieningselementen zagen er zo kostbaar uit dat zelfs het interieur van de Audi TT er gewoontjes bij afstak – terwijl Audi destijds gold als een van de koplopers op het gebied van interieurkwaliteit.
Het meest opmerkelijke was dat het concept volledig functioneel was. Onder de motorkap lag een 1,8-liter viercilinder die in 8,6 seconden naar 100 km/u sprintte. Dat werd mede mogelijk gemaakt door een zeer laag leeggewicht van slechts 990 kg. Bovendien liet Lancia journalisten zelfs in de Fulvia Concept rijden, iets wat voor conceptauto’s extreem zeldzaam is.
Een kort moment leek het project een reële kans te maken op serieproductie. Evo magazine schreef destijds: “We kunnen er niet helemaal zeker van zijn dat Lancia het juiste doet, maar de signalen zijn hoopgevend. De publieke reactie is buitengewoon positief en na de recente herstructurering binnen de Fiat Group zou het merk eindelijk weer een sportief merk kunnen worden in plaats van de eeuwige tweede viool achter Alfa Romeo te spelen.”
Helaas werden die hoopvolle verwachtingen nooit werkelijkheid. Kort na de presentatie werd het project geschrapt. De Fiat Group bevond zich in een diepe financiële crisis en leed jaarlijks meer dan een miljard euro verlies. Daarnaast liep de productie van de Fiat Barchetta – het platform waarop de Fulvia gebaseerd zou worden – ten einde. Onder die omstandigheden werd de lancering van een sportcoupé voor Lancia te riskant geacht.
Het Lancia Fulvia Concept was simpelweg te goed voor zijn tijd en werd het slachtoffer van ongelukkige omstandigheden. Een auto als deze zou vandaag de dag waarschijnlijk nooit meer het levenslicht zien door veranderende klantvoorkeuren en steeds strengere elektrificatie-eisen.
Daarom blijft de Fulvia een van die prachtige auto’s die nooit in productie zijn gegaan, maar nog altijd voortleven in het hart van autoliefhebbers.
