Braziliaanse autosport staat bekend om meer dan alleen de traditionele Chevrolet Opala, Vectra of Mitsubishi Lancer. Op lokale circuits en rallyproeven verschenen enkele van de meest onverwachte racewagens: van de tweemotorige Volkswagen Fusca gebouwd door de broers Fittipaldi tot een race-Fiat Marea Weekend, van de militaire Agrale Marruá tot een Ford GT40-replica van het MC Tubarão-team.
Sommige van deze auto’s werden ontwikkeld door fabrieksteams, andere door kleine privéwerkplaatsen en enthousiaste hobbyisten. Ze deden mee aan wegraces, endurance-marathons, rallies en nationale kampioenschappen. Hier zijn 20 van de interessantste voorbeelden uit de geschiedenis van de Braziliaanse autosport.
In 2003 deden twee hoogst ongebruikelijke Fiat Doblò’s mee aan de 11e Rally dos Sertões — een van Braziliës belangrijkste offroad-wedstrijden. Het project werd uitgevoerd met medewerking van Fiat, het Clauset Racing-team en studenten van verschillende Braziliaanse universiteiten.
De raceversies verschilden in bijna elk opzicht van een standaard Doblò. De motor was middenin geplaatst en bestond uit een 2,45-liter vijfcilinder uit de Fiat Marea.
De motor leverde ongeveer 195 pk, was gekoppeld aan een vijfversnellingsbak en dreef de achterwielen aan. De auto’s hadden ook onafhankelijke wielophanging rondom, geventileerde schijfremmen en een brandstoftank van 140 liter.
De Mitsubishi Lancer diende als een van de ontwerpprototypes in de Stock Car Brasil in het midden van de jaren 2000. In het seizoen 2006 en 2007 reden Lancer V8-auto’s in de hoogste klasse van het kampioenschap, onder andere bestuurd door Cacá Bueno en Antônio Jorge Neto.
Dit waren verre van gewone straatlancers: de Stock Car-wagens hadden een speciaal buizenframechassis met V8-motoren, waarbij de carrosserie slechts een silhouet was van de productieversie. In 2006 won Cacá Bueno het Stock Car Brasil-kampioenschap met een Lancer.
Een van de meest ongebruikelijke auto’s uit de geschiedenis van de Braziliaanse autosport is de tweemotorige Volkswagen Fusca die de broers Wilson en Emerson Fittipaldi samen met ingenieur Ricardo Divila eind jaren zestig bouwden.
In plaats van te proberen veel vermogen uit één kleine boxermotor te halen, monteerden de ingenieurs twee Volkswagen-motoren, die ze effectief combineerden tot één krachtbron. Het resultaat was een achtcilinder boxermotor die ongeveer 250-260 pk produceerde in een auto van circa 500 kg.
De Fusca deed mee aan endurance-races en wist zelfs indruk te maken tegen veel sterkere Europese prototypes. Bij de kwalificatie voor de 1000 km van Jacarepaguá behaalde hij de tweede plaats, voor de Ford GT40 en Lola T70, en alleen achter de Alfa Romeo T33. In de race zelf viel hij uit door een versnellingsbakdefect.
De Copa Chevrolet Montana ontstond in 2010 na de fusie van Stock Car Light en Pick-up Racing. Het fungeerde als supportklasse voor Stock Car en was een belangrijke opstap naar het hoofdkampioenschap.
Hoewel de carrosserie leek op de standaard Chevrolet Montana, hadden de racewagens een buizenframechassis van JL Racing, polyester carrosseriepanelen en 5,7-liter Chevrolet V8-motoren. De motoren produceerden ongeveer 350 pk, met krachtoverbrenging via een sequentiële versnellingsbak.
Het kampioenschap duurde slechts drie seizoenen — van 2010 tot 2012.
De Ford Maverick Berta-Hollywood was een van de bekendste race-Mavericks in Brazilië in de jaren zeventig. De auto werd voorbereid door de gerenommeerde Argentijnse ingenieur Oreste Berta voor het Hollywood-team dat uitkwam in Divisão 3.
De standaard Ford 302 V8 onderging ingrijpende aanpassingen en leverde meer dan 450 pk. Tijdens de seizoenen 1974 en 1975 was het een van de snelste auto’s in zijn klasse.
In 1974 won Tite Catapani met deze auto de fameuze 500 km van Interlagos. In het kampioenschap van 1975 eindigde de Maverick Berta-Hollywood als derde in Divisão 3.
De Puma AM4 Nechi was de raceversie van de Braziliaanse Puma AM4 sportwagen, speciaal ontwikkeld voor endurance-evenementen. De auto debuteerde in 1991 en bleef tot 1994 in competitie.
Het had een polyester monocoque van ongeveer 760 kg. De auto werd aangedreven door een achterin geplaatste 1,8-liter Volkswagen AP-motor op ethanol. De raceversie had twee Weber 45-carburateurs, een speciaal door Berta ontworpen inlaatmanifold en andere wedstrijdonderdelen. De AM4 Nechi deed mee aan langeafstandsraces, waaronder de Mil Milhas Brasileiras, en boekte overwinningen.
De Fiat Marea Weekend Turbo was een van de meest ongebruikelijke fabrieksraceprojecten van Fiat in Brazilië begin jaren 2000. De auto werd voorbereid door het fabrieksteam van Fiat en deed mee aan de Mil Milhas Brasileiras en andere endurance-evenementen.
De Marea Weekend was de eerste stationwagen die aan de Mil Milhas meedeed. De raceversie gebruikte de standaard 2,0-liter vijfcilinder turbomotor, maar door herkalibratie van de brandstofinjectie steeg het vermogen van 182 naar 240 pk.
In 2001 eindigde de stationwagen als vierde in zijn klasse, voor veel meer gespecialiseerde sportwagens. In 2004 won de Marea Weekend Turbo zijn categorie in de 1000 km van Brasília.
De Fiat Linea bleek in Zuid-Brazilië een verrassend succesvol basis voor een raceauto. Deze wagens deden mee aan het Campeonato Gaúcho de Super Turismo — een regionaal kampioenschap met een grote verscheidenheid aan verschillende voertuigen.
Tegenwoordig mogen auto’s die ontwikkeld zijn uit de voormalige Trofeo Fiat Linea ook uitkomen in de GT-klasse van dit kampioenschap. De serie combineert moderne raceauto’s met voertuigen uit oudere klassen.
In 2018 won een Fiat Linea de fameuze zesuur race op Guaporé: Matteus Stumpf en Julio Martini reden 227 ronden, goed voor ongeveer 700 km.
De Fúria GT behoort tot de minder bekende Braziliaanse sportwagens die gebaseerd zijn op het lokale Bianco S-model. De raceversie kreeg de nodige aanpassingen voor de competitie en werd gebruikt in endurance-races.
De Bianco S zelf was een kleine Braziliaanse sportwagen met polyester carrosserie, waardoor de race-Fúria GT een extreem lichte racewagen was. Het is een van de vele voorbeelden hoe kleine Braziliaanse fabrikanten en teams straatsportwagens ombouwden tot competitiewagens.
In de jaren tachtig had Brazilië een ongebruikelijke Turismo 5000-klasse die reed op de buitenste oval van het oude Interlagos-circuit. Een van de deelnemers was de beroemde Ford Maverick van Ney Faustino.
Turismo 5000 bestond slechts korte tijd, maar de auto’s waren echte high-power racewagens met V8-motoren.
Faustino zelf werd een van de meest prominente coureurs in deze klasse: volgens Automotor Batista, het bedrijf dat de auto’s voor Turismo 5000 prepareerde, won zijn team twee kampioenschappen in drie jaar deelname.
MC Tubarão is een van de bekende Braziliaanse raceteams, vooral actief in endurance-racing en Super Turismo. Tot hun wagens behoorden de Aldee-prototypes die zowel in regionale als nationale evenementen uitkwamen.
De Aldee is een klassiek voorbeeld van een Braziliaanse sportprototype. Auto’s uit deze familie verschenen regelmatig in endurance-races, waaronder de 12 Uren van Tarumã.
In de jaren negentig won de Aldee RTT met Volkswagen-motoren meerdere grote endurance-evenementen. In latere jaren bleven Aldee-auto’s racen binnen het moderne Super Turismo-programma.
Hier wordt specifiek de Volkswagen Gol bedoeld, niet de Golf. MC Tubarão zet de Gol in in de moderne Super Turismo-serie, waar hij het opneemt tegen veel exotischer materiaal.
Het huidige Super Turismo Gaúcho staat de Gol toe in meerdere categorieën, waarbij de auto’s sterk kunnen afwijken van hun productieversies.
In 2026 doet een van de Gol-auto’s van MC Tubarão nog steeds mee aan het kampioenschap: bij de Santa Cruz 200 startte hij vanaf pole in zijn klasse en eindigde als vierde in de TS-categorie na een reparatie aan de aandrijflijn.
Dit is geen originele historische Ford GT40, maar een moderne raceauto van MC Tubarão in de stijl van de legendarische Ford. Het project ontstond nadat het team begin 2022 zijn vorige Aldee had verkocht.
De auto was aanvankelijk bedoeld voor Super Turismo, hoewel het team hem ook overwoog voor endurance-racing.
De Chevrolet S10 Rally was een van de officiële fabrieksracevoertuigen van GM in Brazilië. De S10 deed jarenlang mee aan de Rally dos Sertões.
Vandaag de dag is een van de originele S10 Rally-auto’s uit 2004 bewaard en gerestaureerd als onderdeel van het Vintage Chevrolet-programma.
GM stelt dat deze voertuigen van eind jaren negentig tot begin jaren 2000 het officiële merkteam vertegenwoordigden in rallies en overwinningen behaalden in de Rally dos Sertões. De race-S10 kreeg een rolkooi, verstevigingen en speciale mechanische aanpassingen voor zware offroad-omstandigheden.
Een andere ongebruikelijke Maverick is te vinden in het Campeonato Gaúcho de Super Turismo. De auto is van coureur Leovaldo Petry en is uitgerust met een V8-motor.
In het huidige Super Turismo racet deze Maverick met nummer 302 tussen een zeer gevarieerd veld — van gewone Braziliaanse modellen tot prototypes en GT-auto’s.
Bij een race op Guaporé bijvoorbeeld zette Petry na een incident bij de start door en wist hij, ondanks verloren ronden tijdens reparaties, terug te komen in de voorste groep.
“Chapellet” is een van de meest ongebruikelijke namen in de Braziliaanse autosport. Deze raceauto combineerde elementen van de Chevrolet Chevette en de Chevrolet Kadett — een model dat op andere markten bekend is als de Opel Kadett of Vauxhall Astra.
De auto werd gebouwd om in de jaren negentig aan de Mil Milhas Brasileiras deel te nemen en was verbonden aan het officiële raceprogramma van General Motors.
Projecten als deze illustreren perfect het karakter van de Braziliaanse autosport in die periode, toen lokale versies van bekende modellen konden uitgroeien tot volledig unieke racewagens.
De Agrale Marruá is misschien wel een van de meest onverwachte voertuigen uit de geschiedenis van de Braziliaanse autosport. Oorspronkelijk ontwikkeld als militair offroad-voertuig, bracht Agrale hem in 2007 naar het racecircuit.
Het project werd gerund door het Gramacho Racing-team, met Franco Stedile — die banden heeft met Agrale — als een van de coureurs. Conform de Pick-up Racing-reglementen bleef het originele Marruá-chassis behouden, hoewel het werd versterkt.
De cabine bleef afkomstig van het productiemodel maar werd voorzien van een rolkooi en andere raceaanpassingen.
Bij zijn debuutkwalificatie reed gastcoureur Wagner Ebrahim naar de derde plaats en Stedile naar de zevende. Ebrahim finishte de race als vierde.
Na een wijziging in de technische reglementen van Pick-up Racing raakten de oudere voertuigen achterhaald, maar sommige Marruás bleven meedoen aan endurance-evenementen.
De Chevrolet Omega was een van de belangrijkste auto’s in de Stock Car Brasil in de jaren negentig. Bijzonder bekend was de Castrol-teamauto van Ingo Hoffmann — de meest succesvolle coureur uit de geschiedenis van Stock Car.
Hoffmann won het kampioenschap twaalf keer, waarvan de titels in 1994, 1996, 1997 en 1998 allemaal werden behaald met een Chevrolet Omega.
In het seizoen 1994 reed hij met een Chevrolet Omega met een 4,1-liter V6-motor.
De Ford Escort “Flecha de Prata” is een van de meest legendarische Braziliaanse race-Escorts. De auto was gebaseerd op een Escort XR3 en deed begin jaren negentig mee aan het Campeonato Brasileiro de Marcas.
De raceauto had een gestripte interieur, een volledige rolkooi en een 1,8-liter Volkswagen AP-motor die ongeveer 190 pk leverde in een auto van slechts 720 kg.
Met deze Escort won Andreas Mattheis de kampioenschappen van 1992 en 1993. In 2009 ontdekte coureur Nene Finotti de auto opnieuw, waarna hij werd gerestaureerd en terugkeerde op de baan.
De Chevrolet S10 was een van de belangrijkste voertuigen in de Pick-up Racing — een Braziliaans kampioenschap dat van 2001 tot 2009 liep. De klasse was een race-alternatief voor reguliere toerwagenklassen en gebruikte pick-ups van middelgroot formaat.
Begin jaren 2000 streden de S10, Ford Ranger en Dodge Dakota in Pick-up Racing. De pick-ups waren uitgerust met twin-turbo V6-motoren die ongeveer 310 pk produceerden; later, na de overstap op ethanol, steeg het vermogen naar circa 400 pk.
Pick-up Racing was verbonden aan het Stock Car-programma en werd in 2010 vervangen door de nieuwe Copa Chevrolet Montana.
