Herinner je je nog die mixtape-cassettes en later cd’s? Schijfjes waarop compleet verschillende muziekgenres naast elkaar stonden op één schijf? De BMW 5 Serie Gran Turismo was zoiets: hij combineerde ideeën van de reguliere 5 Serie, de X6 en de 7 Serie in één auto.
Op papier leek het een recept voor succes, maar het model flopte op de markt om één simpele reden – de 5 Serie GT bleek te vreemd voor de meeste kopers.
Het begon allemaal bij de kofferbak. BMW ontwikkelde een ongelooflijk complex achterklepontwerp met twee verschillende openingsmethodes. Je kon de complete achterklep omhoog klappen voor een enorme hatchback-achtige ruimte, maar in dat geval had je net zo goed een 5 Serie Touring kunnen kopen.
Om de GT nog ongebruikelijker te maken, plaatsten de ingenieurs een tweede set scharnieren in het midden van de klep. Het resultaat was een van de kleinste kofferbakdeksels in de klasse – met vrijwel geen horizontaal oppervlak. Hij opende als een smalle spleet, waardoor het extreem onhandig was om boodschappen of bagage die naar voren was geschoven eruit te halen.
Vergelijkbare oplossingen bestonden bij de Renault Modus en de Škoda Superb, maar BMW had een fundamenteel ander idee. Ze creëerden een echte aparte kofferbakruimte met een stijve scheidingswand, een interne noodontgrendeling en een complex driedelig mechanisme.
BMW veranderde in feite een hatchback in een sedan met behulp van een stijf schot. Het klinkt krankzinnig, maar er zat logica achter: de scheidingswand en de dikke kofferbakafdekking waren ontworpen om geluid uit de bagageruimte te verminderen, zodat de cabine bijna aanvoelde als die van een 7 Serie.
En dat werkte. De auto kon worden uitgerust met het Luxury Rear Seating Package, waardoor de praktische GT veranderde in een vierzits luxeauto. De achterstoelen waren niet alleen verwarmd en geventileerd – ze hadden verstelbare rugleuningen en elektrisch verstelbare hoofdsteunen. Voeg een rear-entertainmentsysteem toe en je had in feite een businessclass-auto op wielen.
Deze indeling was logisch omdat de ongebruikelijke carrosserie achterruimte bood die bijna gelijk was aan die van de 7 Serie en hoofdruimte vergelijkbaar met een X5. En dat alles was al beschikbaar in de 535i GT, waardoor kopers de beruchte problemen van de twin-turbo V8 N63 konden vermijden en konden kiezen voor BMW’s gebruikelijke betrouwbaarheidsniveau.
Het grootste probleem bleef het design. Terwijl de eerste X6 er vreemd uitzag maar in ieder geval een sportieve houding had, nam de 5 Serie GT hetzelfde fastback-idee, voegde meer glas, meer metaal en veel minder visuele dramatiek toe. Het resultaat was niet zozeer lelijk als wel onhandig en een beetje saai.
Aan de andere kant is dat precies waarom tweedehands exemplaren tegenwoordig relatief betaalbaar zijn. En omdat ze technisch gebaseerd zijn op de BMW F10, blijven het uitstekende premiumauto’s voor lange afstanden.
De BMW 5 Serie GT blijft een oprecht raadselachtig model. Het is moeilijk te beslissen of BMW een verstandige auto gek heeft gemaakt of een gek idee heeft omgezet in een verrassend verstandige machine.
Het is als een 7 Serie waarin je een fiets kunt laden, of een 5 Serie die iemand heeft opgepompt. Hoe dan ook, als auto’s uit de jaren 2010 eindelijk klassiekers worden, zal deze vreemde en miskende BMW vrijwel zeker een van de meest besproken auto’s zijn op toekomstige retrofestivals.
